Ordinair

Geplaatst door Annet op 25 juni 2008 | Reageer

Nog een paar dagen en dan is de Maand van het Spannende Boek weer voorbij. De deftige boekhandels die het aandurfden thrillers aan te prijzen in hun etalages, hebben de vitrines alweer ververst. De tafels met spannende boeken schuiven langzaam weer naar de achterkant van de boekwinkels en de thrillerschrijvers maken zich op voor hun welverdiende vakanties. Want iedereen was natuurlijk de hele maand beschikbaar voor al die interviews voor radio, televisie, dagbladen en tijdschriften.

De belangstelling was overweldigend. De meeste interviewverzoeken heb ik afgehouden; het leidt tenslotte alleen maar af van het schrijven van mijn volgende boek. Bovendien heb ik cameravrees. En microfoonvrees. En waarom zou je trouwens een boek promoten? Een goed boek, zoals Vuurkoraal, verkoopt zichzelf. Yeah right.

Nee, eerlijk gezegd viel de aandacht voor het spannende boek mij nogal tegen. Vorige week zag ik alles bij elkaar opgeteld maar één thrillerrecensie in de dagbladen, en die week ervoor als ik het goed heb gezien twee. En een nepthrillerrecensie: de nieuwe Leon de Winter, Het recht op terugkeer, werd in het Parool met schandelijk veel dédain naar de thrillerhoek verwezen. De kop boven de recensie luidde: ‘Ordinaire thrillerschrijver’. Hopla, alle thrillerschrijvers meteen maar weer even geschoffeerd: stel je voor dat ze naast hun schoenen gaan lopen van al die aandacht.

Van Leon de Winter kan je veel zeggen, maar niet dat hij ordinair is. Een dief, dat is hij wel. Of althans, zijn uitgever. Het omslag van zijn nieuwe boek is bijna identiek aan dat van Vals Licht van Joost Zwagerman. Een vergissing, aldus De Winter, die overigens indertijd zelf het eerste exemplaar van Vals Licht in ontvangst nam. Later bedacht ik mij dat dit natuurlijk een bewust opgezet relletje is van de Bezige Bij. Hoe meer reuring, hoe meer bekendheid, hoe meer boekjes over de toonbank. Sindsdien pieker ik me suf over hoe ik een Vuurkoraal-rel kan ontketenen.

Misschien moet ik het verhaal de wereld in helpen dat het blote, geketende meisje op het omslag minderjarig is en tegen haar zin op de foto is gezet? Of misschien kan ik Marion Pauw verleiden om naar de rechter te stappen, omdat zij patent heeft op verdwijningen op de Antillen? Of misschien moet ik onthullen dat Annet de Jong een pseudoniem is voor Patrick van der Eem en dat ik zoveel coke heb gesnoven dat ik zelf ben gaan geloven dat ik een blonde thrillerschrijfster ben. Of misschien is het gewoon tijd om op vakantie te gaan (zoals laatst op Curacao, zie foto, oh nee, dat was werk). Dat zou ook zomaar kunnen. Ik blijf nog een week of drie in de buurt voor je weet maar nooit.

Bieb

Geplaatst door Annet op 21 juni 2008 | Reageer

Wat hebben we een lol gehad. Ik schreef deze zin vandaag een aantal keer voorin Vuurkoraal. Het was mijn allereerste signeersessie, in de fonkelnieuwe bieb van Ridderkerk, het stadje onder de rook van Rotterdam waar ik mijn jeugd doorbracht. Ik had me er niet al te veel van voorgesteld: mijn moeder en haar vriendinnen, die zouden er met zekerheid zijn, en verder misschien wat langdurig werklozen die op vrijdagmiddag toch niets te doen hebben.

In aantallen zat ik er niet ver naast: er was een handjevol belangstellenden. Maar tot mijn vreugde waren het dierbare vriendinnetjes van weleer, uitgegroeid tot volwassen moeders met kinderen. En mijn leraar Nederlands, Wildeman, die vroeger wild rood haar had en dito snor en er nu met een grijs Herman van Veen-kapsel nog beter uit zag.

Ook wemelde het er van de bejaarden, maar die kwamen niet voor mij. Onverstoorbaar bleven ze hun kranten lezen, zelfs toen ik voorlas uit eigen werk. Er was één oude grijsaard die schokkend en schuddend op de signeertafel afliep. Pas toen hij voor mij stond, herkende ik hem. Het was mijn oude zwemtrainer.  ‘Mijn engeltje’, riep hij en hij opende zijn armen. Een broze man van vierentachtig jaar. Hij had een taxi genomen, speciaal om mij te zien en om een boek te laten signeren.

‘Wereldberoemd in Ridderkerk’, grapte mijn lief toen ze de foto’s zag van het evenement in de bibliotheek. Reken maar. De Combinatie was er om verslag te doen van de signeersessie. Al drie weken op rij ben ik - ‘de van oorsprong Ridderkerse schrijfster’ - lokaal nieuws.  Je moet ergens beginnen niet? Een tuinpad legt men steen voor steen.  Een belangrijke tegel werd deze week gelegd door Misdaadromans.nl. Klik hier om het uitgebreide interview met mij te lezen.

Diamanten Kogel

Geplaatst door Annet op 17 juni 2008 | 1 reactie

Ooit van de Diamanten Kogel gehoord? Dat is het Belgische equivalent van De Gouden Strop. En rara wie er op de longlist staat? Moi, met Vuurkoraal. Ik had eerder een nominatie voor de Diamanten Kegel verwacht, maar die wordt sinds Connie Palmen gestopt is met drinken niet meer uitgereikt.

Over kogels gesproken: PinkBullets vroeg mij een gastcolumn te schrijven over debuteren. Leuk voor alle bezoekers en medewerkers van de vrolijke Roze Kogels-website die er van dromen ook ooit een boek te schrijven. Volgens hoofdredactrice Judith Valentijn zijn dat er nogal wat. En zij blijkt zelf ook een wannabe schrijver: bij toeval stuitte ik op een winnende column van haar op de site van Nightwriters.

Verder kan ik melden dat er massaal gereageerd is op de prijsvraag in het blogje SATC (not). De inzendingstermijn sluit eind juni, dus reageer snel nu het nog kan. De originaliteitsprijs gaat alvast naar Jan van de boekensite Dizzie.nl, die op de vraag ‘Op welke stand zet Dana haar Tarzan tijdens de masturbatiescene’ schreef: standje ‘je bent er gloeiend bij’.

Drift

Geplaatst door Annet op 15 juni 2008 | Reageer

Ik had het er niet meer over willen hebben, maar de omstandigheden dwingen mij er toe. De hoofdredacteur van Crimezone stuurde mij dit weekend in reactie op mijn blogje met de titel Drie een excuusmail: hij had niet mogen concluderen dat Vuurkoraal losjes gebaseerd is op een ander boek. Hij heeft zijn recensie aangepast. Mooi. Het zou toch lullig zijn als zo’n ondoordachte opmerking een eigen leven gaat leiden.

Het is dus uit de wereld, maar om er voor eens en voor altijd van af te zijn, even kort over dat andere boek: Marion Pauw schreef twee jaar geleden de thriller Drift, die volgens haar losjes is gebaseerd op de zaak-Holloway. Ik wist niet van het bestaan van dat boek, maar hoorde er over toen ik de laatste hand legde aan mijn manuscript. Mijn uitgever stelde mij meteen gerust: andere koek. Er zullen wel meer schrijvers geïnspireerd zijn door een verdwijningszaak die Amerika en Nederland maandenlang in zijn greep hield. En hoeveel boeken zijn er niet geïnspireerd op de moord op Fortuyn? Of Kennedy? Of op de verdwijning van de kleine Maddy? Touché.

Ik heb Drift inmiddels gelezen, want iedere keer als de naam Holloway viel in verband met Vuurkoraal, viel ook ineens die van Pauw met Drift. En inderdaad, Pauw baseerde zich losjes, zeer losjes op Natalee. En haar verhaal speelt zich af op Aruba, ook lekker warm, net als Curacao. En er wordt gedoken, want duiken en de Antillen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar verder lijken de boeken in NIETS op elkaar. Wel nobel van Crimezone, om zo ruiterlijk toe te geven dat het onzin was. Ik ken niet veel recensenten die zo grootmoedig zijn. Drie hoeraatjes voor Crimezone.

SATC

Geplaatst door Annet op 12 juni 2008 | 1 reactie

Het was allemaal de schuld van René Mioch. Die beloofde afgelopen dinsdag iedereen voor aanvang van de première van Sex and The City een geweldige goody bag. De hebbedingetjes moesten dan wel even worden opgehaald in de Escape, waar de afterparty zou zijn. Toen die mededeling kwam zat driekwart van de zaal al zeker een uur in zijn beste jurkje – sommigen naast een verveelde man - op het pluche van Tuschinski, terwijl Mioch buiten perfect gestylede wannabe BN’ers interviewde op de roze loper. Gelukkig regende het niet.

De film duurde een kleine 2,5 uur en na afloop haastte iedereen zich naar de Escape voor een Cosmopolitan, een cupcake en een goody bag. Nerveus drentelden de dames heen en weer voor de uitgang. Waar stonden nu toch die verdraaide cadeautassen? De organisatie probeerde de ongeduldige vrouwen terug de zaal in te sturen met de mededeling dat de tasjes pas ’na afloop’ zouden worden uitgedeeld, maar zwichtte uiteindelijk voor de vasthoudende hoofdredactrice van een glossy die zei dat ze toch echt weer vroeg aan het werk moest.

Toen was het hek van de dam. Nog geen middernacht en de vrouwen verdrongen zich schaamteloos om de tasjes en probeerden ze uit elkaars handen te rukken. Mijn vriendin P. en ik hadden er vrij snel twee bemachtigd. In de taxi naar huis graaiden we in de tassen en bekeken de score. De taxichauffeur was ook nieuwsgierig, en liet de hele rit het licht branden. Met grote belangstelling volgde hij via de achteruitkijkspiegel de verrichtingen van P. en mij op de achterbank. De handtasvibrator met drie opzetstukken was de mooiste verrassing. Helaas zaten er geen batterijen bij. En de emergency gsm-oplader, dat vonden we ook een goed cadeau. Verder nog voetkussentjes voor in je hoge hakken, het nieuwe luchtje van Sarah Jessica Parker, een monsterlijk lelijke ketting van Swarovski en wat reclamefolders.

De lezeressen van dit blog die niet bij de première waren, zullen dit bericht vol afgunst lezen. Daarom heb ik besloten de handtasvibrator met opzetstukken te verloten middels een prijsvraag over mijn thriller Vuurkoraal. Om het extra moeilijk te maken, is het een open vraag geworden. De prijs wordt verloot onder de goede inzendingen. Let goed op:

Op welke stand zet Dana Winter haar Tarzan tijdens de masturbatiescène?

Mail hier het juiste antwoord. Over de uitslag kan worden gecorrespondeerd.

Drie

Geplaatst door Annet op 10 juni 2008 | 2 reacties

Drie. De dag van gisteren stond in het teken van drie. Goals tegen Italië, vanzelfsprekend. Maar ook drie sterren, voor Vuurkoraal. Of eigenlijk drie keer drie sterren. Het regende doelpunten en sterren en zonnestralen, zo’n dag dus. Voor minder doe ik het niet meer deze maand. Oranje en Vuurkoraal, ze vormen een prachtig duo.

De eerste helft van De Wedstrijd heb ik gekeken in comedycafé Toomler, bij mij om de hoek. Cabaretier Jan-Jaap van der Wal voorzag de wedstrijd van commentaar (’Rennen Dirk!’) en na 45 minuten wist ik nog niet één Italiaanse spelersnaam, maar kende ik wel de hele menukaart van Jan-Jaaps lievelingspizzeria uit mijn hoofd.

Toen ik tijdens de rust naar huis fietste in het zachte avondlicht en de vogels hoorde fluiten in de verlaten straten, voelde ik me even volmaakt gelukkig.  De drie hing in de lucht. Thuis zaten er drie prachtvrouwen op de bank: mijn lief en goede vriendinnen M. en R. Met zijn vieren juichten we om het derde doelpunt, alsof het speciaal voor ons werd gemaakt.

Voor het slapen gaan keken we op het terras nog even naar de sterren aan de hemel en daarna naar de sterren die op Vuurkoraal werden afgevuurd door Crimezone, NU.nl en voor de tweede keer door Misdaadromans.nl. Die laatste beviel mij het meest, dus klik vooral even hier om hem te lezen.

En die andere twee? Nou vooruit, Crimezone was ook prima, behalve dan die ene aperte onjuistheid dat Vuurkoraal losjes zou zijn gebaseerd op een boek dat ik pas onder ogen kreeg toen dat van mij al lang en breed af was. En als er iemand is die aan dat verhaaltje op NU.nl een touw kan vastknopen, mag hij zijn vinger opsteken.

Roze kogels

Geplaatst door Annet op 8 juni 2008 | Reageer

Dit is wat jonge, eigenzinnige en ambitieuze vrouwen vinden van Vuurkoraal. Althans, afgaande op eentje.

Klik hier voor de recensie op PinkBullets.

Snob

Geplaatst door Annet op 6 juni 2008 | Reageer

Wat zou Arjan Peters (van de Avro en de Volkskrant) allemaal dwarszitten? In zijn column van vandaag in Cicero constateert hij net als ik in mijn vorige blogje dat iedereen in de wereld van het Spannende Boek zo aardig voor elkaar is. Maar daaruit trekt hij een wel heel merkwaardige conclusie: ,,Veelzeggende vredigheid. Die betekent dat het Spannende Boek nog steeds niet volwassen is. Iedereen mag meedoen, en alleen al voor de moeite krijg je een nominatie.” Pardon?

Die boude uitspraak wordt verder niet onderbouwd en Peters gaat vrolijk verder met om zich heenslaan. Simone van der Vlugt ‘werd niet uitgejouwd’, maar dat had van Peters wel gemoeten omdat ze ‘het foutloze Nederlands maar niet machtig wil worden’, een knap lelijke zin met een pleonasme er in, maar dit terzijde. Isolde van Hallensleben, die de avond presenteerde, wordt ‘tv-wicht’ genoemd en Peters is ook boos dat Elsbeth Etty van NRC Handelsblad in de jury van de Gouden Strop zat, terwijl ze ‘in haar lange leven nog nooit één thriller las’ (hij benadrukt ook nog even dat Etty in zijn ogen oud is). En verder is het geschenkboekje van Karin Slaughter volgens Peters ‘beschamend slecht’.

De vraag is wat hij dan eigenlijk in de Melkweg kwam doen, want Peters haalt duidelijk zijn neus op voor het spannende boek. Gelukkig is de Volkskrant daar al een beetje overheen gegroeid. Onlangs nog stond er een zeer onderhoudend paginagroot interview in de krant met Tomas Ross.

Iets anders. Ik kreeg nog een reactie van Roel Janssen op het vorige blogje: hij zei niet fietsen, maar feesten. Ook prima. Feesten met het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. En dan niet Arjan Peters uitnodigen, want zoveel gezelligheid kan hij echt niet aan.

Fijne mensen

Geplaatst door Annet op 4 juni 2008 | Reageer

Het was een leuk feestje in de Melkweg gisteravond: de Avond van het Spannende Boek. Er werden geen camera’s stukgesmeten op het toneel, er werd niet geroddeld en er waren geen vechtpartijen, zoals op sommige andere schrijversfeestjes.

Wat mij vooral opviel is dat de meeste mensen in het wereldje van de misdaadliteratuur zo lief voor elkaar zijn. De genomineerden voor de Gouden Strop 2008 zaten elkaar op het podium op de schouders te slaan en gaven elkaar over en weer complimenten. Anders dan in de theaterwereld, waar acteurs elkaar graag zwart maken (maar het liefst Jeroen Krabbé) en in de literaire schrijverswereld, waar (soms zelfverklaarde) Grote Schrijvers elkaar het licht in de ogen niet gunnen. ,,Hoe harder en wreder het boek, hoe aardiger de schrijver”, wist een ervaren thrillerjournaliste mij te vertellen.

Charles den Tex kreeg de prijs en de boomlange thrillerschrijver Roel Janssen, de winnaar van vorig jaar, vloog hem in de armen. Ook voor mij waren ze lief. Toen ik Roel Janssen, de voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, vroeg wat dat clubje nu precies behelst, antwoordde hij met vele sorry’s dat ik nog geen lid mag worden, omdat ik pas één boek heb geschreven. Dat is toch zoet?

Het Genootschap telt 90 leden en doet drie keer per jaar ,,leuke dingen”, aldus Janssen, zoals ,,fietsen”. Smelt. Alleen al daarom is het zaak snel een tweede boek te schrijven, want alleen auteurs die tenminste twee volwaardige thrillers op hun naam hebben staan, mogen bij het Genootschap. Ik kan niet wachten tot ik op dit weblog verslag kan doen van dat fietstochtje. Ik zie het al helemaal voor me: 90 thrillerschrijvers die met manden voorop en fietstassen achterop door de Bollenstreek sjeezen, elkaar aanmoedigend en af en toe een banaan of andere versnapering aanreikend, en ik achter de brede rug van Roel Janssen en met Patricia van Mierlo op mijn achterwiel. En de kleine, snelle Charles den Tex die de hele tijd probeert te demareren. En Saskia Noort, die geen lid wil worden, die langs de kant zit en ons met tomaten bekogelt. Wat een heerlijk vooruitzicht!

Slappe benen

Geplaatst door Annet op 3 juni 2008 | Reageer

Hoe vergaat het de debutant een paar dagen na de verschijning van Vuurkoraal? Ik zal eerlijk antwoord geven: het is hysterisch gedoe. Vrijdagnacht fietste ik door de Cornelis Schuytstraat naar huis en zag ik dat boekhandel Mulder een thrilleretalage had ingericht. Wauw! Allleen, Vuurkoraal lag er niet bij. Het was twee uur in de nacht en mijn lief vond het tijd om naar huis te gaan, maar ik kon het niet laten om ook even bij de Ako op de Beethovenstraat naar binnen te gluren. Ik nam geen moeite de fiets te parkeren en hing met fiets en al tegen de etalageruit.

Met mijn neus tegen het raam speurde ik de winkel af: geen Vuurkoraal. Mijn lief probeerde mij weg te sleuren en zei hoopvol dat ze vast de dozen nog niet hadden uitgepakt. Mijn euforie van de dag ervoor sloeg om in een acute depressie: dit dreigde helemaal mis te gaan.

Het actieplan voor de volgende dag: vrienden optrommelen om het boek overal te gaan bestellen! De methode Tommy Wieringa, heb ik begrepen, die hetzelfde deed met Joe Speedboot: een van mijn lievelingsboeken trouwens. Mijn lief ging om mij een plezier te doen naar de Ako, maar werd afgescheept met een kaartje en de opdracht om het zelf te bestellen op www.ako.nl. D. beende de zaak uit, luid roepend: ‘Dan ga ik wel naar een andere boekhandel!’, maar deze actie lijkt vooralsnog weinig indruk te hebben gemaakt.

Tot mijn verbijstering zag ik dat Vuurkoraal inderdaad te bestellen is bij de Ako, maar dat er geen enkele info over mijn boek staat, zelfs het omslag niet. En verder stond er: ‘Ook verkrijgbaar van A. de Jong: Een paard met slappe benen’. Nou moe! Dat is inmiddels verwijderd, maar nog altijd ben ik bij de Ako een volslagen onbekende. Lieve lezers van dit blog: doe daar wat aan!

Mijn uitgever zag er de grap wel van in: die andere A. de Jong, dat moest Anky de Jong zijn. La Portegies wist me onmiddellijk weer op te vrolijken toen ik haar zondagmorgen op het vliegtuig zette naar Washington. Net als het mooie interview in De Telegraaf van afgelopen zondag en de positieve recensies in Esta en op misdaadromans.nl en inejacet.nl. En ik ben Auteur van de Maand op dizzie.nl! (Klik op ‘Lees verder’ om het interview in De Telegraaf te lezen.)

Kortom, de stemming zit er inmiddels wel weer in en om dat gevoel vast te houden kijk ik regelmatig naar de fotoreportage die vriendin Yo maakte op de presentatie. Geduld is een schone zaak.

Lees morgen hier mijn verslag van de Avond van het Spannende Boek in de Melkweg. Ik hoop daar straks thrillerschrijfster Martine Kamphuis de hand te kunnen schudden. In mijn eerste blog schreef ik over de VN-thrillergids en dat ik de verleiding heb kunnen weerstaan om inhoudelijk op de kritiek te reageren. Kamphuis, die van VN maar één ster kreeg voor haar boek ‘Kift’, kon dat niet. Wel stoer. Lees hier haar gepeperde brief aan de hoofdredactie van Vrij Nederland.

Lees verder…