Het voelt als ‘the day after’, terwijl het nu eigenlijk pas echt begint. Vuurkoraal is gisteren de wereld in gestuurd en dat hebben ze geweten bij Querido en Van Puffelen. De presentatie, in de fraaie Spiegelzaal, was een geweldig feest. Mijn feest, met alleen maar leuke mensen, die allemaal kwamen voor mij, en voor gratis drank en een gratis boek natuurlijk. En mijn vrienden houden wel van een slokje.
Toen bij Querido het licht uitging, en wij er maar geen genoeg van kregen, hebben we het feestje voortgezet bij Van Puffelen. De drank was voor rekening van de debutant, dus de wijn werd met flessen tegelijk aangerukt. Links en rechts werd er opgeschept over mijn geweldige boek, terwijl vrijwel niemand aan tafel het nog had gelezen.
Ik deed er zelf uiteraard nog een schepje bovenop en beloofde het gezelschap de volgende keer ook het diner te zullen betalen, namelijk als Vuurkoraal een bestseller is geworden. Die boodschap werd met veel instemming ontvangen, waarna mijn vrienden wilde weddenschappen begonnen af te sluiten over de omvang van de bestseller.
Het vertrouwen van mijn vriendenkring bleek enorm: de schattingen varieerden van 10.000 tot 150.000 exemplaren. De winnaar mag volgend jaar met mij naar het Boekenbal. Aangezien degene die inzet op 150.000, ik noem geen namen, toch al ieder jaar op dat Boekenbal rondloopt, neem ik aan dat dit haar zoveelste goede grap van de avond was.
De lichte kater van vanmorgen verdween onmiddellijk toen ik de kunstpagina van De Telegraaf opsloeg: een zeer lovende recensie van thrillerrecensente Els Roes (freelance, onafhankelijk en ex-jurylid van de Gouden Strop) en een erg mooie foto van Frank de Ruiter. En nu op naar BNR, want Vuurkoraal gaat straks ook de ether in.
(Klik hier voor het interview op BNR en klik op ‘Lees verder’ om de recensie in De Telegraaf te lezen.)
Jee-haa! Drie sterren in de thrillergids van Vrij Nederland! Die zijn alvast binnen en dus kan ik morgen met opgeheven hoofd naar de presentatie van Vuurkoraal, mijn eerste boek. Ineens ben ik het zelf, de recensent, die met samengeknepen billen de kritieken afwacht. Zo kwetsbaar voelen acteurs, cabaretiers en regisseurs zich dus wanneer ik mij in het donker een oordeel zit te vormen over een voorstelling. En ik maar roepen dat ze zich niet moeten laten afleiden door een recensie, want het is tenslotte maar een mening…
Ik was door mijn uitgever op alles voorbereid. Vrij Nederland heeft de pest aan blonde thrillerschrijfsters, was de conclusie na een analyse van een viertal edities van het beruchte naslagwerkje, dus reken maar op één ster, of misschien zelfs wel nul. Simone van der Vlugt, Esther Verhoef en Saskia Noort kunnen erover meepraten.
Het is verleidelijk om iets over de recensie van Vuurkoraal door EdV te zeggen, maar dat doe ik niet: wie geschoren wordt, moet stilzitten. Dat is een ongeschreven wet. Ik kreeg een veer en een sneer en ik kan met die drie sterren prima uit de voeten. Net zo veel als Thomas Ross en één meer dan Nicci French, sms-te ik gisteren opschepperig naar mijn vrienden. Nu is het echt begonnen, ik heb een boek en het wordt gelezen. Het voelt net als die keer, veertien jaar geleden, dat ik als beginnend journalist voor het eerst de opening van De Telegraaf schreef: een primeur onder mijn eigen naam.
Ik heb Vuurkoraal al in mijn handen gehad. Het boek voelt goed en het ziet er werkelijk prachtig uit. En het is voorpaginanieuws! De Amigoe opent vandaag met een verhaal over mijn boek. ‘Hoofdrol voor Amigoe in literaire thriller’, kopt de Antilliaanse krant. Zou Dana Winter er dan toch werken?