Hans J. Pos: Denkt aan het eindshot van de film ‘Vuurkoraal’ (die we binnenkort gaan maken)… en ziet de credits langzaam opkomen, terwijl de zon ondergaat…

De rest van de dag bracht ik door op de redactie van De Telegraaf en om zes uur sprong ik gehaast op mijn fiets om de live-uitzending van RTL Boulevard thuis te kunnen bekijken. Verbijsterd was ik dan ook toen ik om kwart over zes hijgend de telefoon opnam en een redactrice van het tv-programma aan de lijn kreeg: ‘Kun je het alsjeblieft nog een keer uitleggen? Hoe zat het ook al weer met dat boek? Wie heeft nou de kinderen ontvoerd uit Polen en wat is er daarna gebeurd? Bram begrijpt het niet helemaal… en we zitten vlak voor de deadline.’

Welwillend legde ik het nog een keer uit: een Nederlandse moeder ‘ontvoert’ haar kinderen vanuit Warschau naar Amsterdam, omdat haar ex het haar onmogelijk maakt daar een normaal leven te leiden. Ze wordt voor de rechter gedaagd wegens kinderontvoering, maar de Amsterdamse rechtbank besluit na bestudering van alle Poolse vonnissen en het echtscheidingsdossier dat ze met haar kinderen in Nederland mag blijven. De Poolse ex-man pikt het niet, en ontvoert het jongetje Tobias terug naar Warschau. De moeder besluit niet opnieuw een rechterlijke uitspraak in Polen af te wachten, en neemt het recht in eigen hand. Ze beraamt met haar familie een ontvoering, iets wat ik de moeder van Katja ook van harte aanbeveel.

‘Oh ja, nu snap ik het. Bedankt’, zei het redactie-meisje. Enfin, Bram snapte het nog steeds niet. Dossier Tobias lag voor zijn neus op tafel, en hij wierp er zo nu en dan een angstige blik op. Toen het onderwerp eindelijk aan de orde was, en ik mijn pratende hoofd in beeld zag (Annet de Jong - journaliste, stond eronder) dacht ik: wie is die vrouw en waarom mag ze iets zeggen over kinderontvoering? Geen woord over het feit dat ik er een thriller over schreef, in zekere zin ervaringsdeskundige ben en er daarom ook iets zinnigs over kan zeggen. Erger nog: Bram besloot Dossier Tobias maar helemaal niet te noemen, want hij had geen idee wat hij erover moest zeggen.

Wat er daarna gebeurde? Ik belde onmiddellijk de redactie en het meisje nam op. Nu heeft u mij nog nooit woedend aan de telefoon gehad, maar ik verzeker u, het is not a pretty sound. Het bevende meisje liet weten dat ze haar best ging doen om het recht te zetten, maar Bram durfde nog steeds niet. Het was Umberto Tan die op de valreep toch nog even Dossier Tobias in de lucht hield: ‘De zaak-Tobias, echt gebeurd’. Nee Umberto, nee RTL, jullie hebben er werkelijk niets van begrepen.

Dit is de scène die ten grondslag ligt aan alle verhalen in Summercrime:

Een warme zomernacht, waarin het maanlicht slechts af en toe wordt getemperd door een sluierwolk. De stilte in de duinen is oorverdovend, maar wie de moeite neemt naar boven te klimmen, wordt beloond met een prachtig uitzicht over de zacht kabbelende zee en de wit oplichtende schuimkoppen van de branding. Aan het eind van een doodlopende weg in die duinen, ver van de bewoonde wereld, staat een eenzame auto. De motor is nog warm, de wagen is niet afgesloten. Een van de deuren staat zelfs half open, de lichten branden.

Er is geen spoor van de inzittende(n).

meer info: www.summercrime.nl

Klik hier om mijn bijdrage aan de uitzending van Juridische Zaken te beluisteren.

Uiteraard wordt er ook gesproken over de catfight tussen Connie Palmen en Saskia Noort, over literatuur versus de literaire thriller, en over nietsnutten versus luilakken. La Palmen waakt als een leeuwin over het land van de literatuur en heeft een streng toelatingsbeleid: iedereen die zich bedient van clichés moet zich als de sodemieter ‘wegscheren’. Voor wie de discussie heeft gemist: hieronder vind je het fragment uit DWDD.

Update 25 april: De Kunststof-uitzending van gisteren is hier te beluisteren.

Nog meer Tobias-nieuws: het maandblad Opzij komt in het volgende nummer met een exclusieve voorpublicatie van zo’n 3000 woorden. Het was knap moeilijk om een fragment te kiezen, dus dat heb ik maar aan mijn uitgever overgelaten. Meer daarover op 18 maart, dan verschijnt de nieuwe Opzij.

Als alles goed gaat verschijnt Dossier Tobias medio april. Dat betekent dat ik nu snel weer aan het werk ga…

Wanneer komt die film er dan? Ik kan me nergens vertonen zonder dat die vraag wordt gesteld. Welnu, als alles goed gaat zijn de opnamen in de zomer van 2009 en brengt A-Film hem december volgend jaar in roulatie. Als alles goed gaat hè, want de wereld van de filmindustrie is een grillige, maar volgens Shooting Star is de kans dat het doorgaat tussen de 75 en 100 procent. Verder krijg ik nog steeds veel e-mails over de casting. Daarover kan ik nog niet veel vertellen, behalve dan dat die er uiteraard ergens in het eerste kwartaal van 2009 moet komen. Wordt vervolgd.

Vervolgens was het vrij schieten op mijn boek. Erg leuk, al die slimme vragen en opmerkingen en gelukkig had ik op de meeste een antwoord, ook al zat ik met mijn hoofd helemaal in Dossier Tobias, mijn volgende thriller (verschijnt in april). Ik moest even heel hard nadenken toen iemand me vroeg waarom het condoom dat Dana en Johan op Playa Kalki vonden niet onmiddellijk werd onderzocht. ‘Ik denk dat het overduidelijk een oud condoom was, gescheurd en verweerd,’ zoog ik uit mijn duim.

Scherpe lezers daar hoor, in Amsterdam-West. En ze kunnen ook nog lekker koken. Linzensoep en broccolitaart. Kennelijk hadden ze geen vertrouwen in de putanesca, zoals de lezeres die mij laatst in het gastenboek bedankte voor het recept. Dus leesclubs in het land, ik ben graag bereid om over mijn boek te komen praten als ik net zo in de watten word gelegd als bij de club op deze foto.

Het zal niemand zijn ontgaan dat de frequentie waarmee ik verhaaltjes op dit blog schrijf drastisch is afgenomen. De reden is simpel, ik zit met mijn hoofd in mijn tweede boek en ben volop aan het schrijven. Dus ik meld me als er nieuws is, en dat verwacht ik zeer binnenkort….(tromgeroffel, wordt vervolgd)

Vuurkoraal blijkt, helaas moet ik zeggen, weer gruwelijk actueel te zijn. Het bericht gisteren op de voorpagina van De Telegraaf, was bijna letterlijk het door mij verzonnen bericht van Dana Winter in de Amigoe. Lees en huiver:

Verder krijg ik de laatste dagen veel vragen over de audities voor de film Vuurkoraal. Als het zover is, en ik heb er nieuws over te melden, zal ik dat uiteraard hier doen. Dus blijf dit blog volgen…

En ook in Hollywood is het nieuws niet onopgemerkt gebleven. Zie het bericht in The Hollywood Reporter:

Update 20 augustus: Gisteren werd regisseur Hans Pos geïnterviewd op BNR over de verfilming van mijn boek. Klik hier om dit korte gesprek te beluisteren.

Er moest en zou dus water en duiken in mijn thriller en aldus geschiedde. Ik had nog nooit gedoken aan de westpunt van Curaçao, maar de gidsen leerden mij dat dát de mooiste én gevaarlijkste plek was om te duiken. Watamula werd al achter mijn computer in Amsterdam een cruciale duikplek in Vuurkoraal. Een afgelegen plek, alleen per boot te bereiken en dichtbij de ruige en gevaarlijke noordkust. Ik kon niet wachten om die duik zelf te gaan maken.

Het bootje zou om acht uur ’s morgens vertrekken, dus D. en ik zaten al om kwart voor zeven (!) in de huurjeep. Vanaf Papagayo Beach Resort aan de Jan Thielbaai is het een uurtje rijden naar Westpunt. D. duikt niet, dus die vond dit het minst leuke onderdeel van onze werkvakantie: ,,Liefje, het is niet zo gezellig als je de hele tijd onder water zit.” Maar het moest toch even. 

(Wordt vervolgd)

(Wordt vervolgd)

Paco Salina is de alcoholistische nietsnut die woont in de vuurtoren. Hij kan vanaf zijn domein goed de verlaten strandjes aan de noord-westkant van het eiland in de gaten houden. Zo had ik het althans bedacht in Vuurkoraal. We reden Paco’s heuvel op. Even was ik teleurgesteld: de vuurtoren was veel kleiner dan in mijn fantasie. Ik had er één in mijn hoofd met de proporties van de Brandaris op Terschelling, eentje waar je in kunt wonen.

Maar toen we uitstapten en ik een rondje liep om het witte gebouw zag ik het ineens helemaal voor me. Er stond een muur om de toren. Paco zou prima onder de vuurtoren kunnen wonen als ik een roestig golfplaten dak bedacht op het muurtje. En ineens zag ik hem ook zitten, in zijn schommelstoel met de fles aan zijn mond. Goddank, Paco was thuis.

(Wordt vervolgd)

Gisteren was ik bij het concert van Jason Mraz in de Amsterdamse Melkweg en het was geweldig. Terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam, wist Mraz met songs van zijn album ‘We sing, we dance, we steal things’ een tropische sfeer te creëren die mij deed denken aan de Antillen. Bekijk dit filmpje op You Tube om te zien en horen wat ik bedoel. Het album van Mraz wordt nu al dé zomerplaat van 2008 genoemd, op dezelfde manier als Vuurkoraal een van dé vakantieboeken van deze zomer is (klik hier voor het artikel in Spits).

En over de Antillen gesproken: op veler verzoek begin ik vanaf morgen een feuilleton over Curacao, het eiland waar mijn thriller Vuurkoraal zich afspeelt. Zoals sommigen van jullie weten was ik afgelopen maart op het eiland en wordt het nu tijd om te vertellen over ‘the making of’ Vuurkoraal, uiteraard zonder de plot weg te geven. Wordt vervolgd.

Ik kreeg meteen wilde fantasieën over die veldheer en zijn moustache. Hoe mijn volgende thriller ook uitpakt, het staat vast dat snorremans een gastrol krijgt.

‘Er heeft zich een veldheer gemeld als getuige,’ zei de commissaris. ‘Welke?’ vroeg Dana nieuwsgierig. ‘De besnorde.’

Goed, ik moet het er nog wat aan schaven, maar die veldheer komt er. Wat voor snor zou hij hebben? Zo’n Dalísnor met van die elegante krullen? Of een dichtbehaarde donkere als van een leernicht? Of een ouderwetse detectivesnor, als die van Stacey Keach in zijn rol van Mike Hammer? Een mooie man met een hazenlip is dat; Keach heeft met afstand de mooiste hazenlip van de wereld, vind ik. Maar de mooiste snor blijft toch die van Tom Selleck.

Oké, een snorren top 10 dan. Ik heb even overwogen om de bestseller- en thrillerlijsten van de afgelopen maand te analyseren, maar aangezien Vuurkoraal alleen voorkomt in de thriller top 15 van de Bruna op Utrecht CS, zie ik daar vanaf. Die snorren vind ik opeens een veel beter idee. Ik geef een voorzet met een top 5. U mag hem aanvullen of verbeteren. De vibrator met opzetstukken kan ik niet meer uitloven als prijs voor de beste snorrenlijst, want die is al gewonnen door E. den Hollander voor de SATC-prijsvraag. Maar uiteraard heb ik, net als De Telegraaf vandaag (zie hieronder), nog wel een gratis exemplaar van Vuurkoraal in de aanbieding. Dit is de voorlopige lijst van topsnorren:

1. Tom Selleck
2. Peter de Jong (Maxi)
3. Stacey Keach
4. Rita Verdonk
5. Ted de Braak

Bonusvraag: Leeft Ted de Braak nog?

De belangstelling was overweldigend. De meeste interviewverzoeken heb ik afgehouden; het leidt tenslotte alleen maar af van het schrijven van mijn volgende boek. Bovendien heb ik cameravrees. En microfoonvrees. En waarom zou je trouwens een boek promoten? Een goed boek, zoals Vuurkoraal, verkoopt zichzelf. Yeah right.

Nee, eerlijk gezegd viel de aandacht voor het spannende boek mij nogal tegen. Vorige week zag ik alles bij elkaar opgeteld maar één thrillerrecensie in de dagbladen, en die week ervoor als ik het goed heb gezien twee. En een nepthrillerrecensie: de nieuwe Leon de Winter, Het recht op terugkeer, werd in het Parool met schandelijk veel dédain naar de thrillerhoek verwezen. De kop boven de recensie luidde: ‘Ordinaire thrillerschrijver’. Hopla, alle thrillerschrijvers meteen maar weer even geschoffeerd: stel je voor dat ze naast hun schoenen gaan lopen van al die aandacht.

Van Leon de Winter kan je veel zeggen, maar niet dat hij ordinair is. Een dief, dat is hij wel. Of althans, zijn uitgever. Het omslag van zijn nieuwe boek is bijna identiek aan dat van Vals Licht van Joost Zwagerman. Een vergissing, aldus De Winter, die overigens indertijd zelf het eerste exemplaar van Vals Licht in ontvangst nam. Later bedacht ik mij dat dit natuurlijk een bewust opgezet relletje is van de Bezige Bij. Hoe meer reuring, hoe meer bekendheid, hoe meer boekjes over de toonbank. Sindsdien pieker ik me suf over hoe ik een Vuurkoraal-rel kan ontketenen.

Misschien moet ik het verhaal de wereld in helpen dat het blote, geketende meisje op het omslag minderjarig is en tegen haar zin op de foto is gezet? Of misschien kan ik Marion Pauw verleiden om naar de rechter te stappen, omdat zij patent heeft op verdwijningen op de Antillen? Of misschien moet ik onthullen dat Annet de Jong een pseudoniem is voor Patrick van der Eem en dat ik zoveel coke heb gesnoven dat ik zelf ben gaan geloven dat ik een blonde thrillerschrijfster ben. Of misschien is het gewoon tijd om op vakantie te gaan (zoals laatst op Curacao, zie foto, oh nee, dat was werk). Dat zou ook zomaar kunnen. Ik blijf nog een week of drie in de buurt voor je weet maar nooit.

In aantallen zat ik er niet ver naast: er was een handjevol belangstellenden. Maar tot mijn vreugde waren het dierbare vriendinnetjes van weleer, uitgegroeid tot volwassen moeders met kinderen. En mijn leraar Nederlands, Wildeman, die vroeger wild rood haar had en dito snor en er nu met een grijs Herman van Veen-kapsel nog beter uit zag.

Ook wemelde het er van de bejaarden, maar die kwamen niet voor mij. Onverstoorbaar bleven ze hun kranten lezen, zelfs toen ik voorlas uit eigen werk. Er was één oude grijsaard die schokkend en schuddend op de signeertafel afliep. Pas toen hij voor mij stond, herkende ik hem. Het was mijn oude zwemtrainer.  ‘Mijn engeltje’, riep hij en hij opende zijn armen. Een broze man van vierentachtig jaar. Hij had een taxi genomen, speciaal om mij te zien en om een boek te laten signeren.

‘Wereldberoemd in Ridderkerk’, grapte mijn lief toen ze de foto’s zag van het evenement in de bibliotheek. Reken maar. De Combinatie was er om verslag te doen van de signeersessie. Al drie weken op rij ben ik - ‘de van oorsprong Ridderkerse schrijfster’ - lokaal nieuws.  Je moet ergens beginnen niet? Een tuinpad legt men steen voor steen.  Een belangrijke tegel werd deze week gelegd door Misdaadromans.nl. Klik hier om het uitgebreide interview met mij te lezen.

Over kogels gesproken: PinkBullets vroeg mij een gastcolumn te schrijven over debuteren. Leuk voor alle bezoekers en medewerkers van de vrolijke Roze Kogels-website die er van dromen ook ooit een boek te schrijven. Volgens hoofdredactrice Judith Valentijn zijn dat er nogal wat. En zij blijkt zelf ook een wannabe schrijver: bij toeval stuitte ik op een winnende column van haar op de site van Nightwriters.

Verder kan ik melden dat er massaal gereageerd is op de prijsvraag in het blogje SATC (not). De inzendingstermijn sluit eind juni, dus reageer snel nu het nog kan. De originaliteitsprijs gaat alvast naar Jan van de boekensite Dizzie.nl, die op de vraag ‘Op welke stand zet Dana haar Tarzan tijdens de masturbatiescene’ schreef: standje ‘je bent er gloeiend bij’.

Het is dus uit de wereld, maar om er voor eens en voor altijd van af te zijn, even kort over dat andere boek: Marion Pauw schreef twee jaar geleden de thriller Drift, die volgens haar losjes is gebaseerd op de zaak-Holloway. Ik wist niet van het bestaan van dat boek, maar hoorde er over toen ik de laatste hand legde aan mijn manuscript. Mijn uitgever stelde mij meteen gerust: andere koek. Er zullen wel meer schrijvers geïnspireerd zijn door een verdwijningszaak die Amerika en Nederland maandenlang in zijn greep hield. En hoeveel boeken zijn er niet geïnspireerd op de moord op Fortuyn? Of Kennedy? Of op de verdwijning van de kleine Maddy? Touché.

Ik heb Drift inmiddels gelezen, want iedere keer als de naam Holloway viel in verband met Vuurkoraal, viel ook ineens die van Pauw met Drift. En inderdaad, Pauw baseerde zich losjes, zeer losjes op Natalee. En haar verhaal speelt zich af op Aruba, ook lekker warm, net als Curacao. En er wordt gedoken, want duiken en de Antillen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar verder lijken de boeken in NIETS op elkaar. Wel nobel van Crimezone, om zo ruiterlijk toe te geven dat het onzin was. Ik ken niet veel recensenten die zo grootmoedig zijn. Drie hoeraatjes voor Crimezone.

De film duurde een kleine 2,5 uur en na afloop haastte iedereen zich naar de Escape voor een Cosmopolitan, een cupcake en een goody bag. Nerveus drentelden de dames heen en weer voor de uitgang. Waar stonden nu toch die verdraaide cadeautassen? De organisatie probeerde de ongeduldige vrouwen terug de zaal in te sturen met de mededeling dat de tasjes pas ’na afloop’ zouden worden uitgedeeld, maar zwichtte uiteindelijk voor de vasthoudende hoofdredactrice van een glossy die zei dat ze toch echt weer vroeg aan het werk moest.

Toen was het hek van de dam. Nog geen middernacht en de vrouwen verdrongen zich schaamteloos om de tasjes en probeerden ze uit elkaars handen te rukken. Mijn vriendin P. en ik hadden er vrij snel twee bemachtigd. In de taxi naar huis graaiden we in de tassen en bekeken de score. De taxichauffeur was ook nieuwsgierig, en liet de hele rit het licht branden. Met grote belangstelling volgde hij via de achteruitkijkspiegel de verrichtingen van P. en mij op de achterbank. De handtasvibrator met drie opzetstukken was de mooiste verrassing. Helaas zaten er geen batterijen bij. En de emergency gsm-oplader, dat vonden we ook een goed cadeau. Verder nog voetkussentjes voor in je hoge hakken, het nieuwe luchtje van Sarah Jessica Parker, een monsterlijk lelijke ketting van Swarovski en wat reclamefolders.

De lezeressen van dit blog die niet bij de première waren, zullen dit bericht vol afgunst lezen. Daarom heb ik besloten de handtasvibrator met opzetstukken te verloten middels een prijsvraag over mijn thriller Vuurkoraal. Om het extra moeilijk te maken, is het een open vraag geworden. De prijs wordt verloot onder de goede inzendingen. Let goed op:

Op welke stand zet Dana Winter haar Tarzan tijdens de masturbatiescène?

Mail hier het juiste antwoord. Over de uitslag kan worden gecorrespondeerd.

De eerste helft van De Wedstrijd heb ik gekeken in comedycafé Toomler, bij mij om de hoek. Cabaretier Jan-Jaap van der Wal voorzag de wedstrijd van commentaar (’Rennen Dirk!’) en na 45 minuten wist ik nog niet één Italiaanse spelersnaam, maar kende ik wel de hele menukaart van Jan-Jaaps lievelingspizzeria uit mijn hoofd.

Toen ik tijdens de rust naar huis fietste in het zachte avondlicht en de vogels hoorde fluiten in de verlaten straten, voelde ik me even volmaakt gelukkig.  De drie hing in de lucht. Thuis zaten er drie prachtvrouwen op de bank: mijn lief en goede vriendinnen M. en R. Met zijn vieren juichten we om het derde doelpunt, alsof het speciaal voor ons werd gemaakt.

Voor het slapen gaan keken we op het terras nog even naar de sterren aan de hemel en daarna naar de sterren die op Vuurkoraal werden afgevuurd door Crimezone, NU.nl en voor de tweede keer door Misdaadromans.nl. Die laatste beviel mij het meest, dus klik vooral even hier om hem te lezen.

En die andere twee? Nou vooruit, Crimezone was ook prima, behalve dan die ene aperte onjuistheid dat Vuurkoraal losjes zou zijn gebaseerd op een boek dat ik pas onder ogen kreeg toen dat van mij al lang en breed af was. En als er iemand is die aan dat verhaaltje op NU.nl een touw kan vastknopen, mag hij zijn vinger opsteken.

Klik hier voor de recensie op PinkBullets.

Die boude uitspraak wordt verder niet onderbouwd en Peters gaat vrolijk verder met om zich heenslaan. Simone van der Vlugt ‘werd niet uitgejouwd’, maar dat had van Peters wel gemoeten omdat ze ‘het foutloze Nederlands maar niet machtig wil worden’, een knap lelijke zin met een pleonasme er in, maar dit terzijde. Isolde van Hallensleben, die de avond presenteerde, wordt ‘tv-wicht’ genoemd en Peters is ook boos dat Elsbeth Etty van NRC Handelsblad in de jury van de Gouden Strop zat, terwijl ze ‘in haar lange leven nog nooit één thriller las’ (hij benadrukt ook nog even dat Etty in zijn ogen oud is). En verder is het geschenkboekje van Karin Slaughter volgens Peters ‘beschamend slecht’.

De vraag is wat hij dan eigenlijk in de Melkweg kwam doen, want Peters haalt duidelijk zijn neus op voor het spannende boek. Gelukkig is de Volkskrant daar al een beetje overheen gegroeid. Onlangs nog stond er een zeer onderhoudend paginagroot interview in de krant met Tomas Ross.

Iets anders. Ik kreeg nog een reactie van Roel Janssen op het vorige blogje: hij zei niet fietsen, maar feesten. Ook prima. Feesten met het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. En dan niet Arjan Peters uitnodigen, want zoveel gezelligheid kan hij echt niet aan.

Wat mij vooral opviel is dat de meeste mensen in het wereldje van de misdaadliteratuur zo lief voor elkaar zijn. De genomineerden voor de Gouden Strop 2008 zaten elkaar op het podium op de schouders te slaan en gaven elkaar over en weer complimenten. Anders dan in de theaterwereld, waar acteurs elkaar graag zwart maken (maar het liefst Jeroen Krabbé) en in de literaire schrijverswereld, waar (soms zelfverklaarde) Grote Schrijvers elkaar het licht in de ogen niet gunnen. ,,Hoe harder en wreder het boek, hoe aardiger de schrijver”, wist een ervaren thrillerjournaliste mij te vertellen.

Charles den Tex kreeg de prijs en de boomlange thrillerschrijver Roel Janssen, de winnaar van vorig jaar, vloog hem in de armen. Ook voor mij waren ze lief. Toen ik Roel Janssen, de voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, vroeg wat dat clubje nu precies behelst, antwoordde hij met vele sorry’s dat ik nog geen lid mag worden, omdat ik pas één boek heb geschreven. Dat is toch zoet?

Het Genootschap telt 90 leden en doet drie keer per jaar ,,leuke dingen”, aldus Janssen, zoals ,,fietsen”. Smelt. Alleen al daarom is het zaak snel een tweede boek te schrijven, want alleen auteurs die tenminste twee volwaardige thrillers op hun naam hebben staan, mogen bij het Genootschap. Ik kan niet wachten tot ik op dit weblog verslag kan doen van dat fietstochtje. Ik zie het al helemaal voor me: 90 thrillerschrijvers die met manden voorop en fietstassen achterop door de Bollenstreek sjeezen, elkaar aanmoedigend en af en toe een banaan of andere versnapering aanreikend, en ik achter de brede rug van Roel Janssen en met Patricia van Mierlo op mijn achterwiel. En de kleine, snelle Charles den Tex die de hele tijd probeert te demareren. En Saskia Noort, die geen lid wil worden, die langs de kant zit en ons met tomaten bekogelt. Wat een heerlijk vooruitzicht!

Met mijn neus tegen het raam speurde ik de winkel af: geen Vuurkoraal. Mijn lief probeerde mij weg te sleuren en zei hoopvol dat ze vast de dozen nog niet hadden uitgepakt. Mijn euforie van de dag ervoor sloeg om in een acute depressie: dit dreigde helemaal mis te gaan.

Het actieplan voor de volgende dag: vrienden optrommelen om het boek overal te gaan bestellen! De methode Tommy Wieringa, heb ik begrepen, die hetzelfde deed met Joe Speedboot: een van mijn lievelingsboeken trouwens. Mijn lief ging om mij een plezier te doen naar de Ako, maar werd afgescheept met een kaartje en de opdracht om het zelf te bestellen op www.ako.nl. D. beende de zaak uit, luid roepend: ‘Dan ga ik wel naar een andere boekhandel!’, maar deze actie lijkt vooralsnog weinig indruk te hebben gemaakt.

Tot mijn verbijstering zag ik dat Vuurkoraal inderdaad te bestellen is bij de Ako, maar dat er geen enkele info over mijn boek staat, zelfs het omslag niet. En verder stond er: ‘Ook verkrijgbaar van A. de Jong: Een paard met slappe benen’. Nou moe! Dat is inmiddels verwijderd, maar nog altijd ben ik bij de Ako een volslagen onbekende. Lieve lezers van dit blog: doe daar wat aan!

Mijn uitgever zag er de grap wel van in: die andere A. de Jong, dat moest Anky de Jong zijn. La Portegies wist me onmiddellijk weer op te vrolijken toen ik haar zondagmorgen op het vliegtuig zette naar Washington. Net als het mooie interview in De Telegraaf van afgelopen zondag en de positieve recensies in Esta en op misdaadromans.nl en inejacet.nl. En ik ben Auteur van de Maand op dizzie.nl! (Klik op ‘Lees verder’ om het interview in De Telegraaf te lezen.)

Kortom, de stemming zit er inmiddels wel weer in en om dat gevoel vast te houden kijk ik regelmatig naar de fotoreportage die vriendin Yo maakte op de presentatie. Geduld is een schone zaak.

Lees morgen hier mijn verslag van de Avond van het Spannende Boek in de Melkweg. Ik hoop daar straks thrillerschrijfster Martine Kamphuis de hand te kunnen schudden. In mijn eerste blog schreef ik over de VN-thrillergids en dat ik de verleiding heb kunnen weerstaan om inhoudelijk op de kritiek te reageren. Kamphuis, die van VN maar één ster kreeg voor haar boek ‘Kift’, kon dat niet. Wel stoer. Lees hier haar gepeperde brief aan de hoofdredactie van Vrij Nederland.

Toen bij Querido het licht uitging, en wij er maar geen genoeg van kregen, hebben we het feestje voortgezet bij Van Puffelen. De drank was voor rekening van de debutant, dus de wijn werd met flessen tegelijk aangerukt. Links en rechts werd er opgeschept over mijn geweldige boek, terwijl vrijwel niemand aan tafel het nog had gelezen.

Ik deed er zelf uiteraard nog een schepje bovenop en beloofde het gezelschap de volgende keer ook het diner te zullen betalen, namelijk als Vuurkoraal een bestseller is geworden. Die boodschap werd met veel instemming ontvangen, waarna mijn vrienden wilde weddenschappen begonnen af te sluiten over de omvang van de bestseller.

Het vertrouwen van mijn vriendenkring bleek enorm: de schattingen varieerden van 10.000 tot 150.000 exemplaren. De winnaar mag volgend jaar met mij naar het Boekenbal. Aangezien degene die inzet op 150.000, ik noem geen namen, toch al ieder jaar op dat Boekenbal rondloopt, neem ik aan dat dit haar zoveelste goede grap van de avond was.

De lichte kater van vanmorgen verdween onmiddellijk toen ik de kunstpagina van De Telegraaf opsloeg: een zeer lovende recensie van thrillerrecensente Els Roes (freelance, onafhankelijk en ex-jurylid van de Gouden Strop) en een erg mooie foto van Frank de Ruiter. En nu op naar BNR, want Vuurkoraal gaat straks ook de ether in.

(Klik hier voor het interview op BNR en klik op ‘Lees verder’ om de recensie in De Telegraaf te lezen.)

Ik was door mijn uitgever op alles voorbereid. Vrij Nederland heeft de pest aan blonde thrillerschrijfsters, was de conclusie na een analyse van een viertal edities van het beruchte naslagwerkje, dus reken maar op één ster, of misschien zelfs wel nul. Simone van der Vlugt, Esther Verhoef en Saskia Noort kunnen erover meepraten.

Het is verleidelijk om iets over de recensie van Vuurkoraal door EdV te zeggen, maar dat doe ik niet: wie geschoren wordt, moet stilzitten. Dat is een ongeschreven wet. Ik kreeg een veer en een sneer en ik kan met die drie sterren prima uit de voeten. Net zo veel als Thomas Ross en één meer dan Nicci French, sms-te ik gisteren opschepperig naar mijn vrienden. Nu is het echt begonnen, ik heb een boek en het wordt gelezen. Het voelt net als die keer, veertien jaar geleden, dat ik als beginnend journalist voor het eerst de opening van De Telegraaf schreef: een primeur onder mijn eigen naam.

Ik heb Vuurkoraal al in mijn handen gehad. Het boek voelt goed en het ziet er werkelijk prachtig uit. En het is voorpaginanieuws! De Amigoe opent vandaag met een verhaal over mijn boek. ‘Hoofdrol voor Amigoe in literaire thriller’, kopt de Antilliaanse krant. Zou Dana Winter er dan toch werken?