weblog Ineke Boerrigter

Dit weekend, terwijl wij heerlijk luxe samen in een hotel in Maastricht verbleven, vertelde ik mijn dochter als antwoord op een vraag dat ik haar zelfs zou aangeven bij de politie als zij maar 0,05 eurocent van mij zou stelen. ´Want het begint met 5 cent, en eindigt met 100 euro.´

Vandaag had ik een chocolaatje uit een door haar gekochte doos aan haar stiefzus geschonken. Zij vond dat stelen:  ‘Het begint met een chocolaatje…’ Ze bleef er maar over doorgaan.

Heel lang kon ik rustig blijven. Maar toen ze dacht dat haar nog meer chocola ‘ontnomen’ was, voelde ik de woede in een klap opkomen. Mijn wangen werden rood, mijn koffiekopje in mijn hand begon te trillen. In een klap was het op het Belgisch hardsteen van het aanrecht kapot. Dat kun je zo ineens hebben. Het was wel afdoende, de discussie was ten einde. Allebei kunnen we op het gebied van beheersing nog veel leren.

Het gezin is weer compleet, de vakantiegangers zijn weer thuis. Het omschakelen kostte mij moeite, weer zoveel mensen om mij heen en de rommel die zij met zich meebrengen. In de NRC stond zaterdag een aantal tips voor goed laten functioneren van een stiefgezin. Een ervan was het loslaten van je eigen gewoonten, en zo ervaar ik dat ook. (Ik wilde de precieze bewoording overnemen, maar zoals dat gaat in een groot gezin – ik kan de NRC niet meer vinden.) Het lukt alleen als je niet alles wilt, zoals het vroeger was. Maar in een week was er toch een behoorlijke terugval opgetreden.

Spontaan besloot ik gisteren om vandaag toch te gaan werken. Maar thuis was dat kopje koffie op de bank toch wel lekker, en heb ik mij  voor het eerst in de studeerkamer teruggetrokken, om daar mijn werk te doen. Eigenlijk helemaal geen slechte plek. Maar het verlangen naar een eigen plek is daarmee niet weg.

Prachtige vergezichten, runderen op de paden, zwaluwen die vrolijk dansend voorbij vlogen. Vandaag heerlijk gefietst in de omgeving. Door de duinen naar IJmuiden, over bruggen en sluizen, door weilanden en over dijken en met de pont. Ik hoef niet zo nodig naar Egypte om een haai te ontmoeten. Morgen zal ik de verhalen van man en kinderen aanhoren en denken aan mijn fietstocht. Eenvoud, dat is toch waar ik mij het prettigst bij voel. Hoewel ook ik natuurlijk mijn dromen heb.

Het afgelopen eerste samenwoon-jaar heb ik vooral het alleenzijn gemist. De afgelopen week was ik het weer eens, alleen. En tot mijn verbazing voelde het onwennig. Hoe heerlijk ik het ook vond lekker alleen door het huis te darren, altijd kwam het moment dat ik mijn humeur langzaam voelde wegtrekken. En toen bedacht ik dat het tijd wordt voor dé reis. De reis waarover ik al jaren fantaseer, van New York naar San Francisco met de trein. Er zal nog wel wat gespaard moeten worden, ik zou deze reis graag met mijn dochter maken, maar dit idee laat ik niet meer los.

Op normale dagen is het hier ontzettend stil. Er zijn veel dingen die mij aan dit huis niet bevallen, maar de stilte staat mij aan. Word ik oud?

Maar vooral aanwezig zijn de drumbands. Er ging er vanmorgen zelfs een door mijn eigen straat! Veel jonge kinderen, geen volwassen mannen meer, zoals vroeger. En natuurlijk begeleid door jonge majorettes. Het Koninginnedag-gevoel was daar. Ik zag mijzelf achter het raam van de slaapkamer van mijn ouders, als ik mij strekte was net de zweefmolen op de kermis te zien. En als de drumband voorbij kwam (‘roemboemers’ noemden we die thuis kinderachtig) was de opwinding compleet. Maar het maakt nu niet meer zoveel indruk als vroeger, ik krijg geen brok in mijn keel, het zijn eerder de lachspieren die in stelling worden gebracht. Na deze vroege levendigheid in de buurt, werd het langzaam weer rustig. Ook in mijn huis heerst vredigheid: koffie, de krant, de radio zachtjes aan. Geen andere gezinsleden in de buurt. Maar mijn hoofd werkt op volle toeren. Waarom toch altijd die verhalen, die scenario’s?

De gsm geeft geen teken van een binnenkomend bericht. Eigenlijk is dat heerlijk. Om te genieten van de stilte, is het fijn dat er geen inbreuk van buitenaf is. Nu nog die verhalen stoppen.

Morgen is het voorjaarsvakantie. Maar de winter duurt wel erg lang dit jaar. Dit huis is kouder dan wij gewend waren, vannacht heb ik met sokken aan geslapen…

Het is moeilijk, een blog bijhouden… Vooral in van die turbulente tijden als waar ik in zit. Ik las net in het blog van Ilse van der Velden, een nieuwe auteur bij Archipel: http://ilsevandervelden.blogspot.com/. Heel inspirerend! Ik ga er weer werk van maken.

(Continue reading…)

Het is een patroon dat in mijn hele leven terug te vinden is: wanneer andere mensen mij ‘dwingen’ tot loslaten kan ik dat niet accepteren. Zelfs wanneer ik weet dat de situatie niet gezond voor mij zou worden of al is; en de verandering veel goeds met zich mee zou brengen. Liefde, werk, opleiding, huis – allemaal dingen de ik noodgedwongen los moet laten. Controle houden, bang zijn voor verandering, mij niet buitengesloten willen voelen. Het is vooral het laatste punt dat pijn doet. En dus ga ik er krampachtig van alles aan doen om toch alles te weten en zo mensen af te troeven. Doen, doen, doen. Doodvermoeiend en het brengt slechts ellende. Dus is het tijd om niets te doen, om mezelf van een afstandje te bestuderen en de dingen op een andere manier te gaan zien - zonder steeds weer die morele overwinnaar te willen zijn. Oog hebben voor mijn eigen sterke punten, zonder het onrecht weg te willen poetsen.

Afgelopen zaterdag was mijn huis opgenomen in de Open Huis route. Je moet er wat voor over hebben om je huis te verkopen, dus zaten mijn zus en ik vanaf 12.00 uur geheel klaar. Het huis rook fris naar verse aardbeiden. Ook nog een doosje kaneel op de kast gezet, maar dat schijn je in de magnetron warm te moeten maken, als je het wilt laten geuren. We hadden geen idee wat we konden verwachten. Uiteindelijk kwamen er vier belangstellenden. Schijnt een gemiddeld aantal te zijn. We vrezen dat we ook nog wel wat geïnteresseerden gemist hebben omdat mijn voordeur nogal lastig te vinden is. En als het mensen niet makkelijk gemaakt wordt, haken ze af. Het was erg leuk het verhaal zelf te kunnen doen, en ook een beetje mee te selecteren wie er voor je huis in aanmerking komt. Drie kwartier nadat het Open Huis officieel ten einde was, stond er nog een groep balorige mannen voor het raam, die zich afvroegen waar toch de voordeur was. Ik heb het ze lekker niet duidelijk gemaakt… het was toch echt tijd om uit te blazen en te ontspannen met de meiden, met broodjes en patat!