Het kost wel wat om twee banen en een gezin te hebben. Mijn hoofd tolt regelmatig van alle grote en kleine dingen die het op een rijtje probeert te houden. Als ik tegen een oud-collega zeg dat het nu even heel druk is, maar dat het weldra beter zal worden, lacht die me hartelijk uit. ‘Dat hoor ik je al zeggen zolang ik je ken.’ Ontkennen heeft hier geen enkele zin. Wel heb ik in de loop der jaren geleerd dat ik dit tempo alleen volhoud als ik af en toe de rust neem voor het totale nietsdoen. Dus boek ik vandaag een vakantie voor mei, terwijl het bruin van de kerstpalmboom er nog nauwelijks af is. Ik koop rust.

In het verpleeghuis waar mijn moeder is opgenomen vind ik vandaag rust die onbetaalbaar is en dus gratis. Als ik er net ben is mijn moeder onrustig en angstig. De incongruente woordenbrij die over haar lippen rolt, haar zoekende gebaren, haar krampachtig gebogen houding vormen een nieuwe taal, die niet zozeer woorden als wel gerustsellende klanken nodig heeft. Ik houd haar vast als een baby, kus en streel haar. Het is vrijdagmiddag en rond half drie is er muziek in de vorm van een oudere jongere die een keyboard bespeelt en er in vlot tempo smartlappen doorheen jaagt, geflankeerd door een klarinettist. Ik voer mijn moeder een advocaatje met slagroom en duw een voor een de Nibbits (ze bestaan nog!) tussen haar lippen, die zich nu zelfs af en toe in een glimlach plooien.

Mijn moeder en ik, we hebben wat afgepraat vroeger. Heftige gesprekken, alledaagse gesprekken, vertrouwelijke gesprekken. Ik mis ze, maar koester de taal die we nu delen. Als ik anderhalf uur later op de fiets zit, belt het reisbureau voor de definitieve boeking. Nou vooruit dan maar. Al kan ik mijn rust heel dichtbij halen, de zon, de man en kinderen hebben mijn aandacht ook hard nodig, en ik de hunne.