Normaal gesproken ontvang ik collega’s niet in pyjama. En al helemaal niet als ik ze voor het eerst ontmoet. Maar nog voor ik goed en wel in dienst ben van het energiebedrijf breek ik die regel als er vanochtend -mijn op een na laatste vrije dag- om kwart over negen wordt aangebeld. Een breed lachende, sympathieke monteur staat op de stoep en vertelt me dat ik een nieuwe meter krijg, wegens verbouwing bij de buren. Ik laat hem binnen en herken dan de kleuren van mijn nieuwe bedrijf op de identificatietag die aan zijn jasje hangt. ‘We zijn collega’s,’ roep ik blij. ‘Nou ja bijna dan.’ En zo maak ik op maandagochtend, twee dagen voor aanvang van de nieuwe baan, kennis met een van mijn 6.000 toekomstige collega’s. Hij brengt goed nieuws en verzekert me dat ik er 100 % op vooruit ga, zonder dat het me een cent kost. Aardige geste van de nieuwe buren.
Als mijn nieuwe collega klaar is met meten, laat ik hem uit. ‘Tot ziens dan maar,’ zeg ik enthousiast. Hij zwaait vrolijk. Pas als ik de deur weer sluit, word ik me bewust van mijn nachtgoed. Gelukkig is het wel mijn mooiste ponnetje, kersvers uit de Amerikaanse GAP Body en daar kan ik best mee te voorschijn komen. Deze laagdrempelige ontmoeting is een goed voorteken, besluit ik. Nog geen dag gewerkt, en ik voel me nu al vertrouwd in het bedrijf.
Geplaatst in Uncategorized |
Afscheid nemen van een werkkring is, mits goed getimed, een hart- en egoverwarmende ervaring. In mijn geval was het dat donderdag zeker. Mooie afscheidswoorden, overdonderende cadeaus (zoals een i-POD touch. Wanneer komt die sponsoring nou eens door?), ontroerende cadeautjes en lieve teksten op zorgvuldig uitgekozen kaartjes. Maar bovenal een feestje waarvan niet alleen het feestvarken geniet. Alle aanwezigen kennen elkaar, vaak door en door zelfs, na jaren samenwerken. Samen biertjes drinken verbroedert dan al snel. En natuurlijk gaat het in no time niet meer over de vertrekkende collega, maar wordt de band tussen de blijvers versterkt. De onontkoombare scheiding begint hier en nu. Een clubje zeer vertrouwde collega’s is tegen achten hongerig en vraagt me mee uit eten. Nee, ik blijf natuurlijk tot het einde op mijn eigen feestje. We zoenen hartelijk en zien elkaar weer. En dat zal ook gebeuren. Maar dan zal alles anders zijn.
Tenslotte blijf ik met de laatste gast over. Niet geheel toevallig is dat mijn beste werkmaatje. We drinken er nog een en ouwehoeren wat, zoals we dat jaren hebben gedaan en dan, ook geheel in lijn der verhoudingen, draagt hij mopperend mijn zwaarste cadeaus omdat ik mijn armen nou eenmaal vol bloemen heb. Hij zet me thuis af, waar ik direct wordt opgeslokt door dochter, die inmiddels heeft gehoord dat mama een i-POD touch heeft gekregen.
De volgende drie dagen heb ik weinig reflectietijd en pas vandaag kan ik op mijn gemak de kaartjes lezen en geschenken bekijken (alleen i-POD heeft al wat aandacht gehad…). De paar foto’s die ik heb genomen, voor ik het bestaan van een fototoestel straal vergat in de drukte, tonen natuurlijk nog niet de helft van de aanwezigen. Mijn geheugen heeft de rest opgeslagen.
Ik ben tevreden met hoe alles is gelopen en zie uit naar mijn nieuwe baan. Dat wat trekkerige gevoel rond mijn hartstreek van de verbindingsdraadjes die worden losgetrokken -nog even en ik hoor er niet meer bij- zal ondergesneeuwd raken door alle indrukken op de nieuwe werkplek, waar al snel verse draadjes zullen worden gesponnen. Iets van heimwee zal blijven hangen. Ook mijn vorige twee werkkringen zweven nog in mij rond. Verbinding maken gaat vanzelf, maar blijkbaar beheers ik niet de gave van de volledige knip. Al teveel afscheid en mijn ziel raakt overbevolkt. En dus, al zijn het ego en hart verwarmd, voorlopig liever even geen afscheid meer. Dat u het maar weet, nieuwe werkgever.
Geplaatst in Uncategorized |
Het woord pijpenstelen voldoet niet voor de bakken water die zich over het Museumplein uitstorten. Het nieuwe culturele seizoen wordt herfstachtig ingeluid. Toepasselijk, maar teleurstellend voor al die mensen die zich ongetwijfeld al maanden bezighouden met de organisatie van de Amsterdamse Uitmarkt. Op diverse podia doen musici en kunstenaars hun best, maar de velden blijven treurig leeg. De literaire salon is gelukkig overdekt en een uur lang word ik samen met twee andere thrillerauteurs door Linda Vosjan aan de tand gevoeld. Een groepsinterview is een hele toer, zowel voor interviewer als geinterviewden, maar volgens mij slagen we er aardig in om een evenwichtig en inhoudelijk gesprek te voeren.
Later vanmiddag woon ik de boekpresentatie bij van Het gouden uur van Karin Giphart. Het is een leuke, informele presentatie en zij zingt en passent nog drie nummers lang de sterren van de hemel met nummers van haar nieuwe theatertour. Over multi-talent gesproken. Ik blijf lang plakken en denk op weg naar huis onontkoombaar aan 30 september, de dag dat ik de komst van Outcast mag vieren. Ik had min of meer besloten om het dit keer low-key te houden. Ik heb net een afscheidsfeest gehad van mijn oude werk en begin woensdag met een nieuwe baan. Kan ik het zo snel weer aan om in het middelpunt te staan, al is het maar voor een dag? Aan de andere kant: Outcast verdient een hartelijk welkom, net als In retraite en Serpent. Deze week zal ik een besluit nemen, samen met uitgever. Een mooie dag wordt het in elk geval en vandaag heb ik vast een voorproefje gehad toen ik de dummy van Outcast in mijn handen kreeg. Mooier nog dan mijn i-PAD! (Nee, ik word -geheel ten onrechte- nog steeds niet gesponsord door Apple.)
Geplaatst in Uncategorized |
De buienradar toont zich verraderlijk als het weer vandaag en dus kom ik doorweekt aan bij uitgever. Dankzij mijn fietstas zijn cake en gevulde koeken droog gebleven en iPad- nog belangrijker- ook. Vol trots show ik mijn aanwinst aan elke aanwezige die ik tegen het lijf loop. Met redacteur Janine loop ik daarna door de proefdruk. Ik krijg standjes omdat ik er zo in heb zitten krassen en niet de juiste tekenen gebruik om de correcties aan te duiden. Maar verder hebben we lol en besluiten we dat het goed komt met Outcast. Beter gezegd: zij besluit dat en draagt me op om nu los te laten. Het moet, ik weet het. De volgende proef wordt echt alleen nog op taalfouten gescreend.
Vanmiddag mijn handen vrij dus om iPad te koesteren en te oefenen. Met internet en Facebook kom ik een heel eind, maar als ik wil gaan bloggen gaat iPad lelijk doen. Mmm. Meestal wil hij niet in het veld schrijven waar ik dat wil en ook geeft het virtuele toetsenbord uitsluitend hoofdletters. Ik zet em even terug in de standaard en kijk er boos naar. Deze blog is nog op grote broer geschreven, maar ik zal dat kleine kreng leren. Op enig moment.
Geplaatst in Uncategorized |
Je bent verslavingsgevoelig of niet. Het wordt bij mij alleen een steeds duurdere grap. Waren ooit sigaretten, drop en wijn afdoende, daar kom ik al lang niet meer mee weg, omdat het lichaam die stoffen niet meer verdraagt. Lippenstiften, jurken en schoenen compenseerden lange tijd. Maar sinds enkele jaren heb ik ook daaraan niet meer genoeg. Mijn debuut vormde aanleiding voor een heel hebberige verslaving. En zo ben ik naast een desktop, iPod en Macbook sinds gisteren in het bezit van een iPad. Zoals elke verslaafde heb ik een heel arsenaal aan argumenten dat deze aanschaf goedpraat. Per 1 september begin ik aan mijn nieuwe baan en ga daarvoor twee uur per dag treinen. Dan moet ik toch fatsoenlijk kunnen werken, nietwaar? Laptop? Nee, neemt te veel ruimte in beslag, is niet zo handzaam in de trein. Blackberry? Ik ben zo kippig als ik weet niet wat, je kunt niet verwachten dat ik daar twee uur per dag naar tuur. En ik zal toch af en toe moeten bloggen onderweg, dat gaat echt niet anders.
MOOI is ie!!!
Geplaatst in Uncategorized |
Het begin van een nieuw boek is een raar iets. Ik ken mijn hoofdpersonages nog niet zo goed en het is zoeken naar wat ze zo snel al prijs willen geven. De setting is echter een vaststaand gegeven, dacht ik. Vandaag weet ik ineens dat de setting niet klopt. Het verhaal blijft overeind, maar de omgeving moet een andere zijn. Ik krabbel bij het zwembad in mijn boekje. Al voelt schrijven nog steeds niet als werk, dit is toch wel een kleine streep door de rekening, vanochtend had ik net het eerste hoofdstuk afgerond.
Om moed te verzamelen ga ik nog een uurtje rennen, voor man zijn hielen licht. Er is dit weekend een groot bierfestival in Mammoth Lake en dus moet hij vanavond ‘werken’. Naar hoor, als bierbrouwer ben je nooit eens echt vrij. Ik volg de langlaufroute, hartje zomer een prachtig loopparcours. Vandaag kom ik twee andere lopers tegen en hijgend groeten we ‘Howthie’, vrij naar ‘How are you today?’ dat iedereen hier in de mond bestorven ligt. Niet dat je geacht wordt daar op te antwoorden, gelukkig niet zeg. Zeker heuvel op heb ik al mijn adem nodig, intussen eekhoorntjes en dennenappels formaat ananas ontwijkend.
Daarna rijd ik man naar het bierfestival. Terug mag hij lopen, of zwalken, wat het maar wordt. Op dit moment maak ik me meer zorgen om mijn hoofdpersoon, die een behoorlijke loopbaanswitch moet maken. Maar vanavond nog niet, ik voel dat hij er nog even tijd voor nodig heeft, want niet iedereen heeft het geluk van zijn hobby zijn werk te maken.
Geplaatst in Uncategorized |
Na een paar erg hete dagen komen we vandaag in Mammoth Lake aan, waar het zomaar tien graden koeler is. En dus veter ik mijn loopschoenen strak en ren een uur door het bos, waarbij ik zegge en schrijve twee mountainbikers tegenkom. Heenweg wind in de de rug en berg af, terugweg het omgekeerde. Op zich een beroerde volgorde. Bijna weer bij het hotel gooi ik er nog wat yogaoefeningen tegenaan, nu ik toch bezig ben. En voor het eerst in zeker vier jaar wekelijks yoga doe ik moeiteloos de oefening met mijn rechterschouder waar normaal gesproken de hulp van leraar Jan aan te pas moet komen. Volgens hem lijd ik aan een typische schrijverskwaal. Ik voel triomf. Jan zal vast zeggen dat de relatieve schrijversrust van de afgelopen weken me leniger heeft gemaakt, ik weet wel beter. Mijn eindeloze oefenen werpt gewoon vruchten af. Vanavond dus fijn verder schrijven aan het eerste hoofdstuk van het nieuwe boek.
Geplaatst in Uncategorized |
Elisabeth George verslonden. Superieure who-dunnit, tot mijn vreugde, want de vorige twee vond ik matig en veel te dik. Daar had wat mij betreft een strenge redacteur op gemogen met een scherpgeslepen potlood. Nu mag Lichaam van de dood er ook zijn met ruim 600 pagina’s, maar ik ben elke seconde gepakt. Ze kan het nog! Nederig stemmend. Oversteken van Judith Visser volgt. Goed geschreven en een onverwachtse plot.
Voor ik me in nog meer spanning begeef, koop ik in Los Angeles- waar ook anders- een biografie van mijn heldin Chaka Khan. Het boek is doordrenkt met drugs en foute mannen, maar eind goed al goed, na een afkick en some serious soul searching.
Ben ik de oceaan overgevlogen om te lezen? Nee en ja. Natuurlijk bezoeken we Universal Pictures, lopen we de walk of fame, rijden door Beverly Hills, braaf o en a roepend bij de residenties van de sterren. We eten hotdogs bij een tamelijk slaapverwekkende basebalwedstrijd van de LA Dodgers tegen de Newyork Metz (het aanwezige publiek vergoedt veel, ik kijk mijn ogen uit), maar tussen al die bedrijven door : ja, leestijd! Morgen, nou vooruit dan, na een potje raften op de Kernriver, begin ik aan Philip Kerr, de Amerikaan met vijf sterren in de VN thrillergids. Man heeft em net uit en geeft zijn kernachtige oordeel. ‘Matig, jouw boeken zijn een stuk beter.’ Jammer dat hij niet geheel objectief genoemd kan worden. Ik denk aan Outcast. Hoe zal het mijn derde vergaan vanaf eind september? Intussen gist het verhaal voor mijn volgende boek en af en toe krabbel ik wat bij in het groeiende synopsis. Nog een paar dagen, schat ik, en ik ga los met hoofdstuk 1.
Lezen en schrijven, je moet er een stukje voor reizen, maar dan heb je ook alle tijd van de wereld.
Geplaatst in Uncategorized |
Met Outcast bij de zetter, kan ik eindelijk weer eens studie maken van de concurrent. Op het programma staan tenminste de laatste Elisabeth George, Judith Visser en een Amerikaan wiens naam ik steeds vergeet. Dat heeft niets mee te maken met zijn vijf sterren in de Vrij Nederland thrillergids want zo kleinzielig ben ik niet. Last but not least schaf ik de nieuwe Ruth Rendell en Henning Mankell aan. Ik ga proberen me over te geven aan deze auteurs, wat steeds lastiger wordt omdat een technisch leesoog in de weg zit. Op welke manier voeren ze me het verhaal in, waar proberen ze me op het verkeerde been te zetten, welke stijl ademt het boek en hoor ik de dialogen? Helemaal zal ik het niet kunnen laten, maar het geeft niet: genieten en technisch lezen kunnen best samen gaan, mits het boek goed geschreven is. De schrijfkriebels komen dan vaak wel in snel tempo op, dus ik hoop dat ik de laatste titel haal…
Geplaatst in Uncategorized |
Ze laten me niet lang in spanning. Redacteur Michele is het van harte met me eens: het eerste hoofdstuk is beter geworden. Janine sluit zich aan en zo wordt alsnog deze week de zetter ingeschakeld. Maar nu mag ik er echt niet meer met mijn tengels aankomen en dus donder ik in alweer een gat. Gelukkig is daar de verjaardagsopdracht van een vriendin om een schilderijtje te maken voor in haar keuken. Vriendin is projectmanager en heeft al haar genodigden per schema strikte orders gegeven over afmetingen, vorm en kleuren die het kunstwerk mag hebben.
Hoewel ik me niet kan voorstellen dat iemand een schilderij van mijn hand wil hebben, al is het maar voor in de keuken, begin ik braaf. Hoe maak je de kleur aubergine? Wat ik ook probeer, het blijft lila. Ik voel enige recalcitrantie opkomen. Wat nou kunstwerk? Dan mag ik toch zeker zelf de kleur wel bepalen? Ik denk aan mijn herschreven hoofdstuk. Oké, ik schrijf beter dan ik schilder, maar toch: ik eis mijn autonomie op als kunstenaar. Het ergste dat me kan gebeuren is dat ik niet kom te hangen. Daar valt mee te leven. Niet gelezen worden, da’s pas erg en toch heb ik die sappige passage geschrapt en is het eerste hoofdstuk wat ingetogener geworden. Maar het klopt. En datzelfde geldt voor mijn lila, primitieve kunstwerk. Ik zal het morgen dan ook met verve verdedigen.
Geplaatst in Uncategorized |
